Matka Boska Jagodna, znana też jako Matka Boska od Jagód, była czczona szczególnie na wschodnich i południowo-wschodnich terenach Polski. Święto przypadało w dniu nawiedzenia św. Elżbiety przez Maryję – 2 lipca, według starszego kalendarza liturgicznego. W tradycji ludowej właśnie wtedy wierzono, że Matka Boska, niosąc Dzieciątko pod sercem, przemierzała pola, lasy i góry, obdarzając błogosławieństwem wszystkie matki i dzieci.

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów tego święta był… zakaz zbierania jagód. Dlaczego? Według ludowych wierzeń, tego dnia wszystkie jagody należały do Matki Boskiej, która odwiedzała chorych i potrzebujących – zwłaszcza kobiety ciężarne – zostawiając dla nich owoce jako dar natury. Zerwanie jagody w tym dniu było traktowane niemal jak świętokradztwo i mogło sprowadzić nieszczęście, szczególnie na kobiety spodziewające się dziecka. Tych co nie bali się zakazów i w początkowych dniach lipca skusili się na jagody, jeżyny, porzeczki czy maliny byli narażenie na pokąsanie przez żmije i pająki.

W kulturze ludowej Matka Boska Jagodna była uosobieniem czułości, opieki i związku z przyrodą. Matką bliską każdemu człowiekowi – taką, która zna trud codziennego życia, troski kobiet, ból choroby i radość macierzyństwa. Utożsamiano ją z naturą, darami lasu, płodnością i opieką nad dziećmi.

Matka Boska Jagodna to piękne przypomnienie o bogactwie polskiej tradycji ludowej, która – choć często zapomniana – wciąż może łączyć pokolenia i inspirować do życia bliżej natury i bliżej drugiego człowieka.

Matka Boska Jagodna, Panienka Maryja,

Która owocnym, rodnym drzewom sprzyja

Chodzi po sadzie kwitnącym i śpiewa

Pocałunkami budzi wiosnę i drzewa.

Nocą wieśniaczki jej śpiew słyszą we śnie,

Wieść, aby jagód nie jadły przedwcześnie,

Każda jagodę z ust matce odjęta

Da zmarłym dziatkom Panna w jagód święto…

Leopold Staff


Źródło: wikipedia/Muzeum Narodowe/Muzeum Wsi Mazowieckiej