29 lipca 1941 r. na dziedzińcu bloku 14 zgromadzono więźniów. Po ucieczce jednego z nich, Karl Fritzsch – zastępca komendanta obozu – wskazał dziesięciu mężczyzn na śmierć głodową jako represję za uciekiniera. Gdy jeden z wyznaczonych, Franciszek Gajowniczek, rozpłakał się z rozpaczy, mówiąc, że ma żonę i dzieci, z szeregu wyszedł ojciec Maksymilian Kolbe i cicho powiedział: „Jestem kapłanem katolickim. Chcę umrzeć za niego.” Zdumiony Fritzsch zgodził się. Tak Kolbe trafił do celi śmierci w podziemiach bloku 11, gdzie razem z dziewięcioma innymi skazanymi czekał na śmierć głodową.


W głodowej celi Kolbe, choć sam był już schorowany i wycieńczony wcześniejszymi prześladowaniami, stał się duchowym opiekunem pozostałych więźniów. Prowadził modlitwy, śpiewał pieśni religijne, wspierał słowem i obecnością. W celi głodowej, mimo złego stanu zdrowia, żył ponad dwa tygodnie. O. Kolbe zmarł 14 sierpnia 1941 uśmiercony zastrzykiem trucizny (fenolu) przez funkcjonariusza obozowego, kierownika izby chorych Hansa Bocka o godz. 12:50. 

Jego ciało zostało spalone w obozowym krematorium. Natomiast 25 października 1944 Franciszek Gajowniczek został przeniesiony do obozu koncentracyjnego KL Sachsenhausen, gdzie doczekał się wyzwolenia przez wojsko amerykańskie.

W bunkrze znajdował się o. Kolbe do naga rozebrany i czekał na śmierć głodową. Zaduch był straszny, posadzka cementowa, tylko wiadro na potrzeby naturalne. Ojciec Kolbe nigdy nie narzekał. Głośno się modlił tak, że i jego współtowarzysze mogli go słyszeć i razem z nim się modlić. Z celi, w której znajdowali się ci biedacy, słyszano codziennie głośne odprawianie modlitw, różańca i śpiewy, do których przyłączali się też więźniowie z sąsiednich cel. Umarł po dwóch tygodniach zgładzony zastrzykiem fenolu. Ojciec Kolbe umiał pocieszyć ludzi. Współwięźniowie narzekali i w rozpaczy krzyczeli i przeklinali. Po jego słowach uspokajali się. Gdy miałem jego ciało z celi wynieść, siedział na posadzce oparty o ścianę i miał oczy otwarte. Jego ciało było czyściutkie i promieniowało. Jego twarz oblana była blaskiem pogody. Wzrok o. Kolbe był zawsze dziwnie przenikliwy. SS-mani go znieść nie mogli i krzyczeli: «Patrz na ziemię, nie na nas!». Pewnego razu podziwiając jego męstwo za życia mówili między sobą: «Takiego klechy jak ten nie mieliśmy tu jeszcze. To musi być nadzwyczajny człowiek».

(Bruno Borowiec, tłumacz Bloku śmierci w Auschwitz)

Św. Maksymilian Kolbe urodził się jako Rajmund Kolbe w 1894 roku. Był franciszkaninem, założycielem klasztoru w Niepokalanowie, misjonarzem w Japonii, redaktorem, wydawcą i wizjonerem. Jego działalność misyjna i medialna była zdeterminowana przez głęboką wiarę i oddanie Maryi. W czasie wojny został aresztowany przez gestapo, a w maju 1941 trafił do Auschwitz jako więzień numer 16670.

Został beatyfikowany przez papieża Pawła VI w 1971 roku, a kanonizowany przez Jana Pawła II w 1982 roku. Papież ogłosił go „patronem naszych trudnych czasów” i wzorem ofiarnej miłości bliźniego. Jego postawa, oparta na miłości silniejszej niż strach przed śmiercią, pozostaje symbolem zwycięstwa ducha nad złem i nienawiścią.

W rocznicę jego heroicznej decyzji niech przypomnienie tej historii stanie się okazją do refleksji nad tym, czym jest prawdziwe człowieczeństwo. W świecie pełnym konfliktów, podziałów i obojętności, świadectwo św. Maksymiliana Marii Kolbego nie traci na aktualności. Wręcz przeciwnie, dziś potrzebujemy go bardziej niż kiedykolwiek.


Źródło: Wikipedia/IPN