W uroczystości uczestniczyli twórcy ludowi oraz przedstawiciele Stowarzyszenia Twórców Ludowych, którego jubilat od lat jest członkiem, w tym reprezentanci Oddziału Beskidzkiego. Wśród gości znaleźli się m.in. prezes Oddziału Beskidzkiego STL Piotr Mentel, a także Bogumiła Leśniak, Józef Szypuła i Barbara Dudzik. Podkreślano ogromne znaczenie dorobku Józefa Hulki dla środowiska twórców ludowych oraz jego rolę mistrza i autorytetu dla młodszych pokoleń artystów.

Obchody jubileuszu zostały rozłożone na kilka wydarzeń poprzedzających główną uroczystość. Już 28 lutego w Muzeum Miejskie w Żywcu, w Dziale Etnografii, otwarto wystawę jubileuszową „Józef Hulka i jego przyjaciele”, współorganizowaną przez Regionalny Ośrodek Kultury w Bielsku-Białej. Ekspozycję można oglądać do końca kwietnia. Dodatkowo przez sto dni prace artysty prezentowane są w Urzędzie Gminy w Łękawicy. Uroczystości poprzedziła jubileuszowa msza święta w kościele pw. św. Michała Archanioła w Łękawicy.

Kulminacyjnym momentem benefisu było wręczenie jubilatowi Złotego Medalu „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” – jednego z najwyższych odznaczeń przyznawanych w Polsce za szczególne zasługi dla kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. W imieniu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego medal wręczyła Dorota Ząbkowska, radca do spraw ochrony i rozwoju twórczości ludowej.

Setne urodziny Józefa Hulki stały się wzruszającym świadectwem siły lokalnej tradycji i roli, jaką odgrywają artyści ludowi w jej pielęgnowaniu. Sto lat życia i kilkadziesiąt lat pracy twórczej to historia nieprzerwanej obecności sztuki ludowej w sercu regionu – sztuki, która wciąż inspiruje i łączy pokolenia.

Józef Hulka urodził się 28 lutego 1926 roku w Łękawicy. Z zawodu jest stolarzem, jednak już we wczesnej młodości odkrył swoją pasję do rzeźby. W okresie powojennym brał udział w licznych konkursach sztuki ludowej, zdobywając najwyższe nagrody.

W jego twórczości dominuje tematyka sakralna, rzeźby przedstawiające Jezusa Chrystusa, Matkę Boską, świętych, a także sceny biblijne i postaci aniołów. Artysta pracuje głównie w drewnie olchowym, lipowym i brzozowym. Część jego rzeźb i płaskorzeźb – w tym stacje Drogi Krzyżowej – powstała dla kościoła parafialnego pw. św. Michała Archanioła w Łękawicy, zbudowanego w 1995 roku na miejscu spalonej w 1992 roku drewnianej świątyni późnogotyckiej.

Drugim ważnym nurtem jego twórczości są akcesoria obrzędowe związane z tradycją kolędniczą: maski, gwiazdy i szopki kukiełkowe. Sam artysta w młodości kolędował z własnoręcznie wykonaną szopką, odgrywając scenki przy pomocy kukiełek. Przez wiele lat wykonywał także rzeźby i szopki na zamówienie Cepelia.

W pracy twórczej przez lata wspierała go żona, Anna Hulka (1925–2009), również ceniona artystka ludowa. Początkowo pomagała przy wykonywaniu elementów dekoracyjnych, takich jak bibułkowe kwiaty, z czasem tworząc także własne prace.

Najpóźniej w dorobku Hulki pojawiło się malarstwo na szkle. W jego obrazach – obok motywów religijnych – pojawiają się sceny obrzędowe oraz obrazy codziennego życia charakterystyczne dla Żywiecczyzny.

W 1992 roku Józef i Anna Hulka zostali laureatami prestiżowej nagrody im. Oskara Kolberga. Od 1991 roku artysta prowadzi Izbę Twórczą w swoim domu w Łękawicy, gdzie przez lata przyjmował licznych gości i miłośników sztuki ludowej. W 2004 roku obchodził jubileusz 50-lecia pracy twórczej, a włoski reżyser Marco Querel nakręcił o nim film dokumentalny dla Instytutu Polskiego w Rzymie.

Dziś prace Józefa Hulki znajdują się w wielu muzeach i kolekcjach prywatnych. Kilkadziesiąt z nich posiada Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie, a także Muzeum Śląskie w Katowicach. Trafiły również do kolekcji europejskiej sztuki ludowej Reinera Harvera w niemieckim Brackenheim oraz do galerii sztuki polskiej w Spoleto we Włoszech.

Jednym z najbardziej niezwykłych epizodów w historii twórczości małżonków Hulków było zaprezentowanie ich szopki w 1976 roku podczas obchodów 200-lecia Stanów Zjednoczonych – przed Białym Domem w Waszyngtonie.

Setny jubileusz artysty z Łękawicy jest więc nie tylko świętem jednego człowieka, ale także symbolem żywej tradycji regionu, którą przez całe życie z oddaniem tworzył i przekazywał kolejnym pokoleniom.