Jaka jest historia wrocławskich krasnali?

Jak dowiedzieć się można ze strony wrocławskiego oddziału Eko Taxi, sympatyczne stworki odgrywały we Wrocławiu dość ważną rolę. Pierwszy pojawił się w mieście w czerwcu 2001 r. Pomnik Papy Krasnala stojącego na ogromnym palcu ufundowała Agora na cześć Pomarańczowej Alternatywy – ruchu antykomunistycznego. Skrzaty na malowanych w latach 80. XX w. graffiti miały pokojowo ośmieszać panujący ówcześnie system. W 1988 r. doszło nawet do Krasnoludkowej Rewolucji – ulicami Wrocławia przeszło wtedy prawie 20 tys. osób, które były przebrane za te małe postacie znane wcześniej tylko z bajek. Po upadku PRL-u zabawne gnomy zostały zapomniane, ale ich uśpiony duch pozostał.

Skrzaty dziś

Figurki stały się integralną częścią przestrzeni miejskiej. Nowe postaci tworzone są przez artystów z całej Polski, a ich opiekunami są instytucje publiczne, firmy oraz osoby prywatne. Organizowane są specjalne wycieczki ich szlakiem, gry plenerowe, spektakle teatralne. Wydawnictwa opracowują mapy dla turystów, którzy chcą połączyć odnajdywanie kolejnych figurek ze zwiedzaniem stolicy Dolnego Śląska.

We Wrocławiu żyje już ponad trzysta skrzatów i ciągle wprowadzają się kolejne. Każdy nowy stworek jest zapisywany w Urzędzie Krasnali. Po rejestracji figurka trafia do specjalnej bazy danych.

Legendy o wrocławskich stworkach

Na temat tego, skąd wzięły się krasnoludki we Wrocławiu od lat spierają się historycy, dziennikarze i sami wrocławianie. Do opracowywania własnych hipotez zachęca się nawet dzieci w szkole. O pochodzeniu tych zabawnych skrzatów powstają wierszyki i rymowanki, a domy kultury organizują konkursy z nagrodami za wymyślenie najlepszej legendy. Jedna z nich mówi, że pierwszy na świecie krasnoludek pojawił się właśnie we Wrocławiu. Wieki temu, gdy miejscowość była jeszcze niewielką wioską, małe człowieczki pomagały w prowadzeniu gospodarstw domowych i przy uprawach zbóż. Poprawiały ubrania strachów na wróble, łatały dziury w płóciennych workach i dbały o odpowiednią ostrość narzędzi rolniczych. W zamian za dach nad głową, bezpieczeństwo i parę okruchów chleba, chętnie spędzały czas z ówczesnymi mieszkańcami. Przyjaźń ta - jak wiadomo - trwa do dziś.

Artykuł Partnera