Nazwa Perseidów wiąże się z gwiazdozbiorem Perseusza, w którym znajduje się radiant roju. Radiant to miejsce na niebie skąd zdają się wylatywać wszystkie meteory należące do danego roju. Gwiazdozbiór Perseusza znajdziemy na północno-wschodnim niebie. Obserwując Perseidy, nie musimy patrzeć bezpośrednio w radian, ponieważ meteory mogą pojawiać się w każdej części nieba, a im dalej od radiantu tym ślad przelotu będzie dłuższy.

Za powstawanie zjawiska Perseidów jak w przypadku większości rojów meteorów odpowiada kometa. W tym przypadku jest to kometa 109P/Swift-Tuttle’a odkryta w 1862 przez dwóch amerykańskich astronomów, od których nazwisk pochodzi jej nazwa. Jest to kometa okresowa i powraca w okolice Słońca co 133 lat. Orbita komety jest usytuowana w taki sposób, iż prawie przecina się z orbitą ziemską. Kometa za każdym razem, gdy powraca w okolice gwiazdy centralnej Układu Słonecznego, zostawia na swej drodze drobne cząsteczki. Ziemia w lipcu i sierpniu przechodzi przez strumień pozostawionych przez kometę drobin. Cząstki te wpadają w ziemską atmosferę z prędkością 59 km/s i rozgrzewają się do wysokich temperatur, dzięki temu możemy je zobaczyć na nocnym niebie jako zjawisko potocznie zwane spadającymi gwiazdami.

W tym roku maksimum Perseidów jest przewidywane na 13 sierpnia w czasie gdy w Polsce panować będzie dzień. Różni badacze sugerują możliwość wystąpienia dużej liczby zjawisk w noc z piątku na sobotę. Wtedy to według prognoz można będzie zobaczyć nawet 100 Perseidów w ciągu jednej godziny.
Jeśli pogoda pozwoli, to zachęcam wszystkich do podziwiania tego pięknego zjawiska. Aby w pełni cieszyć się pięknem rozgwieżdżonego nieba, warto udać się w miejsca ciemne z dala od centrum miast.

J. D. M.

Więcej informacji o Perseidach i sposobach ich obserwacji można znaleźć na stronie Pracowni Komet i Meteorów.:

http://www.pkim.org/?q=pl/Perseidy_2016_wybuch_aktywnosci