Tadeusz Semik urodził się 26 sierpnia 1899 r. w Suchej Beskidzkiej. Jego kariera wojskowa zaczęła się już po zdaniu matury w 1918 roku. Wtedy właśnie wstąpił do Wojska Polskiego. Okazał się zdolnym żołnierzem, więc po zakończeniu wojny wstąpił do Szkoły Podchorążych w Warszawie. Szybko awansował i został dowódcą plutonu.

28 sierpnia 1939 sformował i objął dowództwo 151 kompanii fortecznej WĘGIERSKA GÓRKA. Na jej czele, w czasie kampanii wrześniowej 1939 stoczył walkę pod Węgierska Górką. Zasłużył się wówczas niebywałą odwagą oraz umiejętnością korzystania ze swego talentu strzeleckiego. Z powodu niemożności dalszego stawiania oporu, pozbawiony łączności i pomocy z zewnątrz, poddał pozycję przeważającym siłom niemieckim. Ciężko ranny 3 września dostał się do niewoli, w której spędził resztę wojny.

Po uwolnieniu 25 stycznia 1945 przez Armię Czerwoną powrócił do Polski i 1 maja 1945 zgłosił się do LWP, gdzie otrzymał przydział do 46 Pułku Piechoty 13 Dywizja Piechoty w Katowicach na stanowisko dowódcy batalionu. 15 listopada 1945 r. został dowódcą 48 Komendy Odcinka Prudnik, a następnie przez kilka lat już jako major pełnił wiele funkcji w Katowickim Oddziale WOP nr 10. W 1948 został przeniesiony do rezerwy. W 1964 w uznaniu zasług został awansowany do stopnia podpułkownika. Został odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Brązowym Krzyżem Zasługi i Orderem Virtuti Militari.

Ostatnie lata swojego życia pułkownik Semik spędził w Suchej Beskidzkiej, mieszkając w skromnym 2-pokojowym mieszkaniu na Osiedlu XXX-lecia PRL (obecnie os. Beskidzkie). Legendarny obrońca Westerplatte Południa odszedł na wieczną służbę pod koniec listopada 1978 roku. W ostatniej drodze na suski cmentarz parafialny towarzyszyły pułkownikowi tłumy.
Jedna z główniejszych ulic Suchej Beskidzkiej została nazwana jego imieniem. Znajdują się przy niej dwie szkoły i kompleks sportowy „Orlik”.