O wydarzeniu poinformował zakon Karmelitów Bosych w Zawoi. Ojciec Bernard był pomysłodawcą, inicjatorem i pierwszym realizatorem budowy klasztoru na Przysłopiu – człowiekiem, którego determinacja i wizja stały się fundamentem obecności Karmelu w tej części Beskidów. Dla wielu był nie tylko zakonnikiem i kapłanem, ale prawdziwym spiritus movens całego dzieła.

Ojciec Bernard Smyrak OCD, noszący imię zakonne Bernard od Matki Bożej z Góry Karmel, urodził się 21 lutego 1910 roku w Śpikówce w Zawoi. Zmarł 8 maja 1980 roku w Łodzi, po ciężkich następstwach wypadku komunikacyjnego i urazów głowy. Został pochowany na cmentarzu św. Rocha na Radogoszczu w Łodzi, gdzie spoczywał przez ponad cztery dekady.

Był wybitnym karmelitą, tłumaczem, pisarzem i poetą. Szczególne miejsce w jego dorobku zajmują przekłady z języka hiszpańskiego dzieł św. Jana od Krzyża, oparte na oryginalnych tekstach. Poprawiał również poezje św. Teresy z Lisieux, wcześniej tłumaczone przez Paulinę Kowalczewską. Jako redaktor naczelny „Głosu Karmelu” odegrał istotną rolę w popularyzowaniu duchowości karmelitańskiej w Polsce – do 1950 roku opublikował na jego łamach ponad 250 artykułów.

Ojciec Bernard był także autorem modlitewników, życiorysów świętych, zbiorów kazań i rozmyślań, monografii oraz tekstów popularyzatorskich. W latach 1937–1939 wydał 22 publikacje nakładem wydawnictwa „Głosu Karmelu”. Pozostawił po sobie również bogaty dorobek poetycki – sto jego wierszy zostało opublikowanych oraz utwory sceniczne, w tym Misterium Męki Pańskiej, wystawiane od 1947 roku w Zawoi-Zakamieniu w okresie Wielkiego Postu.

Był także twórcą linii melodycznych i tekstów kilku pieśni religijnych, w tym znanych w regionie utworów: „Maryjo, ach jakżeś wspaniała”, „Pójdę, kędy mnie wzywa mój Pan”, „Wśród smutku opuszczenia” oraz „Pośród zawojskich gór”.

Przeniesienie urny z prochami ojca Bernarda do Zawoi ma wymiar symboliczny i duchowy. To powrót do miejsca, z którego wyrósł i któremu poświęcił swoje życie. Dla wspólnoty karmelitańskiej oraz mieszkańców regionu będzie to moment modlitwy, wdzięczności i żywej pamięci o człowieku, który na trwałe zapisał się w historii Zawoi i polskiego Karmelu.